ဟိုေရွးေရွးတုန္းက အင္မတန္မွ စိတ္တို၊ စိတ္ဆတ္တဲ့ ေကာင္ေလး တေယာက္ရွိသတဲ့။တေန႔ၾကေတာ့ သူ႔ အေဖက ေကာင္ေလးကို အိမ္ရိုက္သံ တထုပ္ ေပးလိုက္ၿပီး ေျပာပါေတာ့တယ္။ မင္းတခါ စိတ္တုိတိုင္း သံတေခ်ာင္းကို ေနာက္ေဖးက ဝင္းထရံတိုင္မွာ သြားရိုက္ေခ်ကြာ တဲ့။
အေဖက အဲဒီလိုေျပာၿပီး သံထုပ္ကို ေပးလိုက္တဲ့ ပထမေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာ ဝင္းထရံတိုင္မွာ သံေပါင္း ၃၇ ေခ်ာင္း ရိုက္သြင္းျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူစိတ္တိုတိုင္း သံေလးေတြကို ဝင္းထရံမွာ ရိုက္ရင္း ရိုက္ရင္း ေကာင္ေလးဟာ သူ႔စိတ္သူ ထိန္းႏိုင္လာသတဲ့။သံရိုက္ခ်က္ေတြဟာလည္း တေန႔ထက္ တေန႔ ႀကဲလာခဲ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ဝင္းထရံမွာ သံေျပးရိုက္တာထက္ စာရင္ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကိုထိန္းရတာ ပိုလြယ္မွန္း သေဘာေပါက္လာေတာ့တယ္။ အဆံုးမွာ ေကာင္ေလးဟာ စိတ္ မတိုပဲ ေနႏိုင္တဲ့ ေန႔ကို ေရာက္လာေရာ၊ ေကာင္ေလးက ေျပးၿပီး သူ႔အေဖကို သတင္းသြားပို႔တယ္။ အေဖေရ… သားေတာ့ စိတ္ကို ထိန္းႏိုင္သြားၿပီဗ်။
အဲဒီလိုၾကေတာ့ သူအေဖက တမ်ဳိးခိုင္းျပန္ေရာ၊ မင္းကိုယ္မင္း ေဒါသမျဖစ္ေအာင္ တေနကုန္ ထိန္းႏိုင္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အဲဒီသံေတြကို ျပန္ႏုတ္ဦးကြာ။ တေန႔ ထိန္းႏိုင္ရင္ ညအိပ္ခါနီးတေခ်ာင္းႏႈန္းနဲ႔ ႏႈတ္ေနာ္လို႔ မွာလိုက္သတဲ့။ ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ ေကာင္ေလးကသူ႔အေဖကုိ ေျပာႏိုင္သြားတယ္။ အေဖေရ သားရိုက္ခဲ့တဲ့ သံေတြ အားလံုးကို ႏႈတ္ၿပီးသြားၿပီ၊ တေခ်ာင္းမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။
ဒီအခါ အေဖလုပ္တဲ့သူက သားရဲ႕လက္ကို ဆြဲၿပီး သားရိုက္ခဲ့တဲ့ ဝင္းထရံဆီကို ေခၚသြားတယ္၊ ‘ေတာ္တယ္ ငါ့သား”လို႔လည္း ဆိုတယ္။ “ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာၾကည့္စမ္း။ ဝင္းထရံတိုင္မွာ အေပါက္ေတြ ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္ ေနာ္။ ဒီ ဝင္းထရံတိုင္ေတြက အရင္တုန္းကလို ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သားျမင္တယ္ မဟုတ္လား။ ေအး သားက စိတ္တုိတိုနဲ႔ ပါးစပ္က ေျပာခ်လိုက္တဲ့အခါ တဖက္သား ဆိုတဲ့ ဝင္းထရံတိုင္မွာ အခုလို အမာရြတ္ေတြ ထင္က်န္ရစ္ခဲ့တတ္တယ္ သားရယ္။ အဲဒီလိုပဲ လူတေယာက္ကို သားက ဓားနဲ႔ ထိုးလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ ဓားျပန္ႏႈတ္ၿပီး ရွိခိုးေတာင္ပန္တယ္ဆိုပါစို႔။
သား ဘယ္ႏွစ္ခါပဲ ရွိခိုးေတာင္းပန္ပါေစ။ ဏ္ရာနဲ႔ အမာရြတ္ေတြကေတာ့ မလြဲမေသြက်န္ခဲ့မွာပဲ ငါ့သားရယ္’’….တဲ့။
သား ဘယ္ႏွစ္ခါပဲ ရွိခိုးေတာင္းပန္ပါေစ။ ဏ္ရာနဲ႔ အမာရြတ္ေတြကေတာ့ မလြဲမေသြက်န္ခဲ့မွာပဲ ငါ့သားရယ္’’….တဲ့။
တကယ္ေတာ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ အဖိုးတန္တဲ့ ရတနာေတြပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ငါတုိ႔ေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာေစတယ္။ အားေပး ကူညီတယ္။ ဒုကၡ၊ သုခေတြကိုလည္းမွ်ေဝခံစားၾကတယ္။ ရင္ဖြင့္သမွ်ကို ဂရုစိုက္ နားေထာင္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခုခုဆိုစိတ္လိုက္မာန္ပါ မလုပ္နဲ႔။
သူတို႔ကို သံႏႈတ္ရာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဝင္းထရံေတြအျဖစ္ မေရာက္ပါေစနဲ႔။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကုိယ္က ဘယ္ေလာက္ ဂရုစုိက္ေၾကာင္း သူတုိ႔ကိုလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြအေပၚ ဂရုစိုက္လာေအာင္ လုပ္ေပးသင့္ေၾကာင္း ေျပာၾကားေပးပါ။
ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္က သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူေတြ ဆီကို ဒီပံုျပင္ေလးကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ။ ယုတ္စြအဆံုး ဒီစာေလးကို ပို႔လိုက္တဲ့သူဆီ ဒီအတိုင္း ျပန္ပို႔ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္ပို႔လိုက္တဲ့ စာ ကိုယ့္ဆီ ျပန္ေရာက္လာရင္ကိုယ့္မွာ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ရွိေနတာကို အလိုလို ခံစားႏိုင္မွာပါ။
(ဒီစာအုပ္နာမည္က ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝ၊ ၾကည္ျမတဲ့ ဘဝင္၊ ရႊင္လန္းတဲ့ စိတ္ ျဖစ္ပါတယ္။
ေရးတဲ့သူက ဆရာအတၱေက်ာ္ပါ။)
(ေႏြႏွင္းမုိး)
0 comments :
Post a Comment